BOR-KOR-BA-KA

เมื่อวานนั่งอ่านอีเมล์ฉบับเก่าๆ ที่แยกกล่องไว้เป็นที่เป็นทาง อย่างที่ไม่เคยได้ทำมาก่อนในชีวิต

มันเป็นเหมือนกล่องเก็บความทรงจำต่างๆ มากมาย ที่ล้ำค่าที่สุดและหาอะไรมาทดแทนไม่ได้อีกแล้ว

เคยถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่าเก็บมันไว้ทำไม เก็บไว้ให้ระลึกถึง เก็บไว้นั่งชื่นชม หรือแค่เก็บเอาไว้เพราะเป็นอีเมล์จาก "เพื่อน" คนใกล้ที่ไกลแสนไกล

ทุกฉบับที่่ส่งมาเป็นเพียงข้อความสั้นๆ และไม่ได้เลิศหรูอะไร การสนทนาโต้ตอบที่ความห่างไกลทำให้บั่นทอนความใกล้ของพวกเราลงไปทุกที จากวันสู่เืดือน จากเดือนสู่ปี และจากปีเป็นหลายๆ ปี ทำให้ความผูกพันที่เคยมีลางเลือนเจือจางไป

จาก 2004 จนถึง 2009 อีเมล์มีเพียงปีละไม่ถึง 10 ฉบับ แต่ละฉบับห่างกันเป็นช่วงๆ 3 เดือนบ้าง 6 เดือนบ้างแล้วแต่ว่าพวกเราหมดเรื่องจะคุยหรือถามไถ่อะไรกันไปแล้วหรือยัง

ระยะเวลาหรือระยะทางที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัวว่ามันจะเป็นอุปสรรคของความสัมพันธ์ต่างๆ นั้น จริงๆ แล้วมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลย แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่า 2 สิ่งที่เอ่ยถึงมันคือ "ความแตกต่าง" ของความเป็นอยู่เมื่อหลุดพ้นออกจากสถาบันการศึกษาเดียวกันแล้วต่างหาก เหล่านี้กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่า "กำแพง" ซึ่งวางแนวกั้นขวางระหว่างความสัมพันธ์ดีๆ เหล่านั้นเอาไว้

แต่หากจะโทษความแตกต่างเหล่านั้นซะทีเดียวก็คงไม่ได้ เพราะคงต้องโทษตัวเราเองด้วยที่ คิดน้อย หรือ ไม่กล้า ที่จะพยายาม หากเราพยายามสม่ำเสมอก็คงไม่เกิดช่องว่างพวกนี้ขึ้นแน่ๆ

หลังจากไม่พบกันมากว่า 10 ปี การกลับมาคุยกันอีกครั้งกลายเป็นเรื่องยากสำหรับ "อดีตเพื่อนคู่หู" อย่างน่าร่ำไห้รู้สึกตื่นเต้นและดีใจเมื่อจะได้พบ แต่เมื่อพบกับพบว่า....พวกเราไม่สามารถพูดคุยกันได้เหมือนเช่้นเมื่อครั้งเก่าที่ผ่านมา

ข้อความในอีเมล์บอกให้รู้เป็นช่วงๆ ช่วงปีที่ห่างกันน้อยเรื่องที่พูดคุยกับก็เยอะและออกจะรับรู้ถึงความรู้สึกของกันและกันอยู่มาก แต่เมื่อเวลาทำให้พวกเราห่างกันออกไปอีก มันก็เริ่มมีแบล็คโฮล์หรือหลุมดำขนาดใหญ่เข้ามาขวางโดยที่เรากลับไม่ทันได้รู้ตัว

"โอกาส" ที่ดูเหมือนจะเคยได้รับ กลับหายลับตาไปแบบที่ไม่สามารถจะเอาคืนกลับมาได้ หากครั้งนั้น ณ ตอนนั้นเราไม่ปล่อยให้มันหลุดลอยไป ก็คงไม่เป็นดั่งเช่นตอนนี้